Tę podstronę utworzyłem z pobudek osobistych. Skłoniły mnie do tego te oto
słowa Jana Pawła II wypowiedziane przed modlitwą „Anioł Pański” w dniu 18 sierpnia 2002r. na Krakowskich Błoniach:
Pozdrawiam
jezuitów wraz z ich Generałem. Doczekaliście się nowego błogosławionego: Jana
Beyzyma. Jego oddanie sprawie Bożej i potrzebującemu człowiekowi niech będzie
dla Was przykładem i zachętą do podejmowania wciąż nowych zadań, jakie przynosi
czas.
Uważam, że jestem to komuś winien. Mam tu na myśli zmarłego 19 lutego
2001r. o. Augustyna Nabierackiego SJ, z którym od listopada do grudnia 2000r.
prowadziłem w mojej poprzedniej witrynie dyskusję. W tym kontekście przytaczam
poniżej słowa papieża Jana Pawła II z innych jego wystąpień:
Fragment homilii z 2 lutego 2001r., wygłoszonej podczas Mszy św. dla osób
konsekrowanych:
ŚWIĘTOŚĆ PIERWSZYM
PROGRAMEM WASZEGO ŻYCIA
Obchodzimy
to święto [Ofiarowania Pańskiego - Dzień Życia Konsekrowanego] z sercem wypełnionym jeszcze uczuciami przeżywanymi w
czasie dopiero co zakończonego Jubileuszu. Powróciliśmy na nasze drogi,
pozwalając prowadzić się słowom wypowiedzianym przez Chrystusa do Szymona: «Duc in altum - Wypłyń na głębię» (Łk 5,
4). Kościół potrzebuje także waszego wsparcia, drodzy bracia i siostry
konsekrowani, aby przebyć ten nowy odcinek drogi zgodnie ze wskazaniami, jakie
zawarłem w Liście apostolskim Novo
millennio ineunte: kontemplować oblicze Chrystusa, na nowo rozpoczynać od
Niego, dawać świadectwo Jego miłości. Taki właśnie wkład winniście wnosić
każdego dnia, przede wszystkim poprzez wierność swemu powołaniu, jako osoby
całkowicie oddane Chrystusowi.
Fragment przemówienia z 6 kwietnia 2001r., wygłoszonego do społeczności
Uniwersytetu Gregoriańskiego:
WIELOWIEKOWA SŁUŻBA
KOŚCIOŁOWI ZOBOWIĄZUJE
Szczególna
tożsamość waszej uczelni i jej strukturalna więź z Towarzystwem Jezusowym każą
wam bowiem potwierdzić pewne istotne zasady, które kierowały zawsze waszą
działalnością.
Od
początku wasz uniwersytet uznał za swój podstawowy cel «racjonalną i
systematyczną refleksję nad prawdami wiary», dla której bodźcem była specjalna
relacja synowskiego posłuszeństwa, łącząca go ze Stolicą Apostolską, oraz
dążenie do dialogu z instytucjami kulturalnymi każdej epoki.
Przede
wszystkim więc całkowita wierność Magisterium. Warunek ten - jak ukazuje wasze
wielowiekowe doświadczenie - nie utrudnia waszej posługi w Kościele na polu
poszukiwań teologicznych i nauczania, ale jest dla niej dodatkowym wsparciem.
Przemiany
dokonujące się w kulturze naszej epoki wymagają ponadto, aby wykładowcy i
studenci waszego uniwersytetu kształtowali w sobie niewzruszoną równowagę
wewnętrzną, niezmąconą jasność umysłu i ducha oraz głęboką pokorę serca.
Pragnę
w tym miejscu przypomnieć, co napisałem w encyklice Fides et ratio, a
mianowicie, że gdy otwieramy się na inne dziedziny wiedzy, winniśmy zawsze
«poświęcać szczególną uwagę filozoficznym implikacjom słowa Bożego i podejmować
refleksję, która w pełni ukaże wartość teoretyczną i praktyczną wiedzy teologicznej»
(por. n. 105). Teologia bowiem kształtuje się w procesie nieustannego,
wnikliwego badania tajemnicy Boga i tajemnicy człowieka.
Wasz
«charyzmat służby Kościołowi powszechnemu», typowy dla Towarzystwa Jezusowego,
stawia was również w pierwszej linii tych, którzy zajmują się w perspektywie
duszpasterskiej zagadnieniem jedności chrześcijan, dialogiem międzyreligijnym i
badaniem współczesnego ateizmu.
W
kontekście globalizacji współczesnego świata, w którym coraz częstsze i
wyraźniej widoczne jest współistnienie ludzi różnych religii i kultur, dialog
międzyreligijny zyskuje istotne znaczenie, ponieważ «imię jedynego Boga - jak
napisałem w liście apostolskim Novo
millennio ineunte - musi się stawać coraz bardziej tym, czym naprawdę jest
- imieniem pokoju i wezwaniem do pokoju» (n. 55).
Przytoczone powyżej cytaty zaczerpnąłem z serwisu www.opoka.org.pl.