Strona główna

PRZED

Mój stan psychiczny przed «powtórnymi narodzinami» – wiek: 21 lat

• poczucie obcości świata, pchania się do niego ze swoimi sprawami, interesami, namiętnościami, chęciami; podczas gdy on wcale mnie nie potrzebuje; najlepiej byłoby, gdybym zniknął, rozpłynął się, gdyby mnie wcale nie było;
• nie miałem dla kogo być zaradnym, radzić sobie w życiu, nie miałem tej wewnętrznej potrzeby, nie wynikało to z wewnętrznej potrzeby, lecz było siłą narzucone przez matkę; ojciec też nie czuł tej potrzeby; radzenie sobie w życiu byłoby dla mnie jedynie zaspokajaniem chciwości matki, postępowaniem zgodnie z wywieraną na mnie presją;
• bardzo niskie mniemanie o sobie; w związku z tym swoje pragnienia, cele i dążenia postrzegałem jako wyraz prymitywnego egoizmu; były bez polotu, ociężałe; brak luzu wynikającego z przeświadczenia o posiadanym “zapleczu” psychicznym;
• poczucie, że jestem nic nie wart, niczego nie potrafię, nikt mną się nie zainteresuje, nikt się ze mną nie zaprzyjaźni, nie sprostam niczyim wymaganiom;
• brak celu i sensu życia; poczucie, że nie mam po co i dla kogo żyć; brak bliskiej i akceptowanej przeze mnie osoby, która potrzebowałaby mnie i dla której chciałbym żyć, którą bym kochał, z którą byłoby mi dobrze;
• wymagań od innych nie miałem żadnych – w sensie żądań; natomiast w sensie pragnień – bardzo duże;
• każde niepowodzenie traktowałem jako klęskę i potwierdzenie własnej niezaradności; drobne sukcesy słabo cieszyły mnie, jedynie krótko;
• poczucie wykorzystywania przez innych, uległość wobec nich połączona z obawą przed odrzuceniem;
• poczucie poniżenia w stosunku do innych - zaradnych, energicznych, walczących, zabiegających o realizację swoich potrzeb, poniżających innych, w tym również mnie; poczucie bycia na dnie;
• zniechęcenie, przeświadczenie, że wszystkie moje wysiłki i tak pójdą na marne, że mi się nie powiedzie, nic mi się nie uda, za cokolwiek się zabiorę to i tak zepsuję;
• zobojętnienie; patrzenie z boku na ludzi, ich walkę o swoje interesy, wyrywanie sobie wszystkiego;
• głęboka, wewnętrzna niechęć do poniżania innych, walki z nimi, obrony siebie, ataku; widziałem, że innym dawało to satysfakcję, mnie nie;
• identyfikacja pojęć: zło – siła, dobro – słabość;
• poczucie ciągłego niedosytu, nienasycenia;
• brak ostoi; bezpiecznej przystani; psychiczna bezdomność;
• stan ciągłego napięcia; brak luzu, swobody, które wynikałyby z poczucia spełnienia;
• zupełne zagubienie w szarej, codziennej, przyziemnej rzeczywistości;
• kompletny brak pewności siebie, słuszności własnych dążeń, prawidłowości swoich racji.

Strona główna Następny rozdział