Przemienienie na górze

PRZEMIENIENIE NA GÓRZE

(Mk 9,2-8; Łk 9,28-36)

Mk 9,2-8

Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden folusznik na ziemi wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni. I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!». I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.

“Zbawiciel świata” wykazuje szczególny pociąg do gór, zwłaszcza wysokich, chęć zdobywania najwyższych szczytów, odradzania się, odżywania na nich (patrz: rozdziały “Szkoła podstawowa”, “Ekstremalizm” oraz zał. 40), oglądania bezkresnych przestrzeni - jest to wykładnik ucieczki od przyziemnych problemów i małostkowych ludzi.

Bardzo kojąco i uspakajająco działa na takie osoby przebywanie w towarzystwie olbrzymich, majestatycznych gór.

W szczególny sposób z górami jest związana działalność Jezusa:

na górze nachodziły go pokusy wykorzystania posiadanej mocy dla własnych korzyści (Łk 4,5-7);
na górze wygłosił słynne kazanie (Mt 5,1-7,29);
na górze dokonał wyboru ścisłego grona dwunastu uczniów (Mk 3,13-19);
“usunął się znów na górę”, “aby się modlić” w najbardziej dramatycznym momencie swojej działalności, gdy rozentuzjazmowany tłum chciał go porwać i obwołać królem (J 6,14-15; Mk 6,46);
na wysokiej górze miało miejsce jego “przemienienie” (Mk 9,2-8);
Góra Oliwna była jego bazą w czasie ostatniego pobytu w Jerozolimie (Łk 21,37).

Atmosfera nieziemskości panująca na wysokich szczytach sprzyja wszelkim uniesieniom i halucynacjom, o czym wielokrotnie już mówili alpiniści. Mamy tu więc do czynienia zarówno z chwilowym odrodzeniem i psychicznym uniesieniem Jezusa w okresie upadku, jak i uniesieniem i halucynacją jego uczniów. Kilkadziesiąt lat później efektem tego było następujące nauczanie uczestnika tego wydarzenia - Piotra:

2 P 1,16-18

Nie za wymyślonymi bowiem mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale [nauczaliśmy] jako naoczni świadkowie Jego wielkości. Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie. I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej.

Strona główna Następny „cud”