UCISZENIE BURZY
(Mk
4,35-41)
Cud ten został wymyślony. Relacja o nim
musiała znaleźć się na kartach Ewangelii. Uciszanie burzy na morzu było w starożytności
zarówno wśród Żydów, jak i w kulturze greckiej podstawowym atrybutem Boga
(bogów). Dlatego zestawiam odpowiedni fragment Ewangelii Marka z fragmentem
“Uczty” Platona (było to najważniejsze dzieło filozoficzne starożytności) i
urywkami Starego Testamentu. Proszę zwrócić uwagę na szczególne podobieństwo
relacji z Ewangelii z cytatem z “Uczty”. Wygląda to wręcz tak, jakby Marek ten
cytat przepisał właśnie z “Uczty”:
Mk 4,35-41
Gdy zapadł wieczór owego dnia, rzekł do nich:
«Przeprawmy się na drugą stronę». Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak
był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim. Naraz zerwał się gwałtowny
wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniała. On zaś spał w tyle
łodzi na wezgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, nic Cię
to nie obchodzi, że giniemy?» On wstał, rozkazał wichrowi i rzekł do jeziora:
«Milcz, ucisz się!». Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza. Wtedy
rzekł do nich: «Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?» Oni zlękli
się bardzo i mówili jeden do drugiego: «Kim właściwie On jest, że nawet wicher
i jezioro są Mu posłuszne?»
A oto odpowiedni fragment “Uczty”1:
Tak to, mój Fajdrosie, uważam, że Eros najpierw jest sam najpiękniejszy i najlepszy a potem dary jego dla innych też są takie same jak on. I tu mi wiersz na myśl przychodzi; przecież on to jest, który sprawia, że:
Pokój nastaje u ludzi, na morzu cisza zalega,
Wiatry milkną, a sen stroskane czoła wygładza.
A teraz Stary Testament:
Ps 46[45],2-4
Bóg jest dla nas ucieczką i mocą:
łatwo znaleźć u Niego pomoc w trudnościach.
Przeto się nie boimy, choćby waliła się ziemia
i góry zapadały w otchłań morza.
Niech wody jego burzą się i kipią,
niech góry się chwieją pod jego naporem:
<Pan Zastępów jest z nami,
Bóg Jakuba jest dla nas obroną>.
Ps 65[64],6-8
Twoja sprawiedliwość odpowiada nam cudami,
Boże, nasz Zbawco,
nadziejo wszystkich krańców ziemi
i mórz dalekich,
który swą mocą utwierdzasz góry,
jesteś opasany potęgą,
który uśmierzasz burzliwy szum morza,
huk jego fal, zgiełk narodów.
Ps 93[92],4
Ponad szum wód rozległych,
ponad potęgę morskiej kipieli
potężny jest Pan na wysokościach.
Ps107,28-30
I w swoim ucisku wołali do Pana,
a On ich uwolnił od trwogi.
Zamienił burzę w wietrzyk łagodny,
a fale morskie umilkły.
Radowali się z tego, że nastała cisza,
i że On przywiódł ich do upragnionej przystani.
Ps 135[134],6
Cokolwiek Panu się spodoba,
to uczyni na niebie i na ziemi,
na morzu i we wszystkich głębinach.
Syr 43,23
Według swej myśli On ujarzmił odmęty wód i osadził na nich wyspy.
Nienaturalność tej opowieści podkreśla
pytanie zadane rzekomo przez uczniów a umieszczone na jej końcu:
Mk 4,41b
«Kim właściwie On jest, że nawet wicher i
jezioro są Mu posłuszne?»
Jej autor podsuwa w ten sposób czytelnikowi
lub słuchaczowi właściwą, jego zdaniem, odpowiedź. Być może, cała ta opowieść
została ułożona po to właśnie, by zadać to retoryczne, zdaniem jej autora,
pytanie.
Przypis:
1 Platon: “Uczta”, 197 C