Strona główna
WSKRZESZENIE ŁAZARZA
(J
11,1-44)
Wszystkie okoliczności tego cudu wskazują na
to, że był on sfingowany:
- Łazarz i jego siostry byli przyjaciółmi Jezusa; mógł on omówić z
nimi tę sprawę, gdy uprzednio gościł u nich w Betanii. Miał wtedy miejsce
opisany przez Łukasza epizod z Martą i Marią1 (Łk 10,38-42; patrz – „Próba
odtworzenia chronologii wydarzeń”),
- gdy powiedziano Jezusowi, że Łazarz jest chory, nie poszedł zaraz,
aby go uzdrowić, lecz powiedział: «Choroba ta nie zmierza ku
śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony
chwałą.» (J 11,4) i zwlekał jeszcze przez dwa dni,
- przed wyruszeniem do Betanii Jezus powiedział swoim uczniom: «Łazarz
umarł, Ja jednak cieszę się, że Mnie tam nie było. Chodzi bowiem o was,
żebyście mogli uwierzyć.2»
(J 11,14-15),
- świadkami cudu było wielu Żydów, którzy przybyli do sióstr Łazarza,
by je pocieszyć,
- grobem była pieczara (J 11,38); można było w niej zapewne przebywać
przez 4 dni, również z towarzyszem3,
- okoliczności spotkania Jezusa z Martą: (J 11,20-27),
- przed grobem, zanim Łazarz z niego wyszedł, Jezus powiedział: «Ojcze,
dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz.
Ale ze względu na otaczający Mnie lud to powiedziałem, aby uwierzyli,
żeś Ty mnie posłał.» (J 11,41-42),
- wydarzenie to było prowokacją mającą na celu doprowadzenie do
skazania Jezusa na śmierć (patrz: “Prowokator”);
prowokacja ta spełniła swoje zadanie: Tego więc dnia postanowili Go
zabić. (J 11,53);
- o tym największym cudzie Jezusa nie wspomina żadna z Ewangelii
synoptycznych, a jedynie Ewangelia Jana; być może jedynie część uczniów
Jezusa była wtajemniczona w całą sprawę; jeżeli tak, to na pewno nie był
wśród nich Jan, gdyż był on najmłodszym uczniem Jezusa.
Przypisy:
1 Odpowiedź Jezusa:
“Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele. A potrzeba tylko jednego” -
doskonale charakteryzuje jego sposób myślenia (Łk 10,41).
2 Tłumaczenie
według: Bp. Kazimierz Romaniuk, “Synopsa Polska Czterech Ewangelii”,
(Wydawnictwo Wrocławskiej Księgarni Archidiecezjalnej, Wrocław 1987), str. 98
3 Patrz: J 11,44
Strona główna Następny „cud”