Wstęp do biografii

WSTĘP

Jest to opis pewnego szczególnego modelu psychiki, która działa na zupełnie odmiennych zasadach niż pozostałe. Każda normalna osoba funkcjonuje na zasadzie pewnego zamknięcia, w ograniczonym obszarze zainteresowań, akceptacji, fascynacji, pomocy i miłości. Głównym obiektem zainteresowania osoby jest przede wszystkim najbliższa rodzina, potem krąg przyjaciół, znajomych, grupa społeczna, naród i wreszcie na końcu ogół społeczności ludzkiej. W podanej kolejności mogą występować pewne drobne przetasowania lecz nie mają one zasadniczego wpływu na funkcjonowanie jednostki. Osoba rozwija się i funkcjonuje w zamkniętym kręgu przede wszystkim swojej rodziny, w której główną rolę grają jej rodzice z wszelkimi swymi ludzkimi ograniczeniami. To oni kształtują jej osobowość, nadają jej życiu sens i określają pewne ograniczone cele. Są swego rodzaju wyrocznią. Cieszą się jej sukcesami, pocieszają i są podporą w chwilach niepowodzeń. Kochają ją, pragną jej pełnego rozwoju. Dziecko jest dla rodziców kimś wyjątkowym, najwspanialszym na świecie, na ogół spotyka się to z wzajemnością. Normalnie funkcjonująca rodzina stanowi dla człowieka ostoję, bezpieczne schronienie, miejsce, w którym jest u siebie i o które dba, stara się o jego rozkwit, a tym samym o swój pełny rozwój jako pełnowartościowego członka tej rodziny. Typ osobowości który będę opisywał, występuje u osób, które nie nawiązały silnych więzi rodzinnych, są to jednocześnie osoby niezaradne, infantylne o silnym kompleksie niższości. Dla zrekompensowania sobie niepowodzeń w życiu codziennym osoba taka może uciec, umownie mówiąc, w nieskończoność; objąć swą psychiką całą ludzkość, cały Wszechświat, itp. Ponieważ naturalną skłonnością człowieka jest nawiązywanie więzi i realizowanie się w nich poprzez niesienie pomocy bliskim, miłość, potrzebę rozwoju swego matecznika, osoba, która nie odnalazła się w rodzinie i objęła swoim zainteresowaniem wszystkich ludzi, będzie ich wszystkich kochać, będzie starała się wszystkich ich uszczęśliwić. Inaczej mówiąc, każdy człowiek jest zbawicielem świata. Tyle tylko, że każdy jest zbawicielem swojego świata. Różnica polega jedynie na tym, że dla niektórych ich światem jest cały świat.

Każdy człowiek ma też do spełnienia bardzo ważną, szczególną, o wręcz kosmicznym znaczeniu, misję, zleconą mu przez kogoś potężnego, trzymającego w ryzach cały otaczający go świat , dla którego jest on jednocześnie kimś szczególnym i wyjątkowym¹.

Tyle tylko, że u normalnego człowieka misję tę można opisać w sposób następujący:

rozwijać się, nabywając coraz to nowych umiejętności,
ukończyć szkoły, wyjść “na ludzi”,
(po)radzić sobie w życiu, “nie dać się”, zostać “kimś”
znaleźć sobie atrakcyjną “partię” na męża (żonę),
odpowiednia praca: lekarz, ksiądz, śpiewak operowy, piłkarz drużyny pierwszoligowej (kadra narodowa to już szczyt marzeń), dyrektor, profesor, rzemieślnik (naturalnie kontynuacja rzemiosła ojca),
urządzić się,
spłodzić syna,
wybudować dom,
posadzić drzewo,
wychować i urządzić dzieci,
bawić wnuki,
pójść do nieba.

Właśnie poczucie posiadania szczególnie ważnej dla danej osoby misji do spełnienia stanowi swoisty kręgosłup psychiczny każdego człowieka. Dzięki temu może on normalnie funkcjonować.

Przypis:

¹ Dla ścisłości wyjaśniam - mam tu na myśli rodziców, odbieranych w ten sposób przez malutkie dziecko. Później, co prawda odbiór ten ulega zmianie, lecz w głębokich warstwach podświadomości pozostaje niezmieniony osad przedstawionej powyżej percepcji, stanowiąc swoisty kręgosłup psychiczny człowieka.

Strona główna Następny rozdział