ZAŁĄCZNIK 22
Herbert George Wells, Historia Świata, Zakład Narodowy im.
Ossolińskich, Wrocław 1983, s. 180-181
Doktryna o królestwie bożym,
która jest ośrodkiem całej nauki Jezusa, jest bez wątpienia najbardziej
rewolucyjną doktryną, jaka kiedykolwiek niepokoiła i przekształcała myśl
ludzką. Nie dziw, że świat ówczesny nie zdołał ogarnąć całego jej znaczenia i
cofnął się w przerażeniu nawet przed połowicznym zrozumieniem jej haseł,
zagrażających ustalonym zwyczajom i urządzeniom ludzkości. Albowiem nauka o
królestwie bożym, tak jak ją Jezus głosił, nie była niczym innym jak śmiałym i
nie uznającym kompromisów żądaniem zupełnej zmiany i oczyszczenia życia,
zarówno na zewnątrz i na wewnątrz. Tej druzgocącej nauki szukać należy w
ewangeliach; tam jedynie odczuwa się zgrzyt jej ciosu wymierzonego w ustalone
pojęcia.
(...)
Mówił on, że Bóg nie jest
handlarzem; nie ma narodu wybranego i nie ma uprzywilejowanych w królestwie
bożym. Bóg jest kochającym ojcem wszego życia, tak samo niezdolnym do
wyróżnienia kogokolwiek jak słońce, które świeci wszystkim zarówno. I wszyscy
ludzie są braćmi – zarówno grzesznicy, jak i umiłowani synowie tego boskiego
ojca.
(...)
Jezus obrażał nie tylko
gorący patriotyzm plemienny Żydów. Byli oni narodem o silnie rozwiniętym
instynkcie [ciąg dalszy à załącznik 41]