ZAŁĄCZNIK 43
Edward Stachura, Poezja i Proza t. V, Czytelnik, Warszawa 1982,
s. 58-59 (Fabula rasa)
Każdy, kto rozumie, jest
zawsze pierwszym człowiekiem świata, który zrozumiał i który odtąd rozumie
coraz to od nowa i coraz to coś nowego. Rozumie najpierw sam i potem widzi tych
innych, co przed nim rozumieli (rozumie też, że nie mogli mu swojego rozumienia
przekazać, to znaczy po prostu go dać, wręczyć jak miskę strawy głodnemu, choć
go miłowali nieskończenie więcej niż matka własne dziecko). Widzi, że oni byli
pierwsi, każdy z nich był pierwszy, i że on tak samo jest pierwszy, i że każdy,
kto będzie rozumieć, tak samo będzie pierwszy. I to jest właśnie absolutna
równość, absolutna sprawiedliwość, absolutnie niewyobrażalne, nieśmiertelnie
żywe piękno życia.
(...)
W wieczności każdy tu się
rodzi sam z siebie. Każdy tu jest swoim własnym ojcem, matką i synem czy córką.
Każdy tu jest swoim prawdziwym twórcą i twórcą wszystkiego, czym jest.